Po ucieczce z Tybetu czcigodny Tenga Rinpocze przebywał w klasztorze Rumtek w Sikkimie. Jednak pewnego dnia J.Ś. XVI Karmapa powiedział mu, że byłoby wspaniale, gdyby w Katmandu, w pobliżu stupy Swajambhu, stworzyć ośrodek praktyki Kalaczakry. W wyniku tej sugestii Rinpocze kupił pod koniec 1978 roku niewielką chatę, traktując ją jako miejsce przeznaczone do takiej praktyki. W 1980 roku domek ten rozbudowano i odnowiono, a także zaaranżowano w nim niewielki lhakang. (Lhakang to główne pomieszczenie w świątyni. W nim znajduje się ołtarz oraz odbywają się ceremonie religijne. "Lhakang" dosłownie znaczy "Dom Bóstw".) Jest to ten żółty dom, w którym Rinpocze mieszka do dziś, zajmując skromny pokoik na piętrze. Pod kierunkiem Tengi Rinpoczego mnisi rozpoczęli regularne wykonywanie rytuałów Kalaczakry, Mahakali i innych bóstw medytacyjnych. W tym czasie Rinpocze wraz z kilkoma tybetańskimi uczniami praktykował niemal jak na odosobnieniu.

Na początku lat osiemdziesiątych jeden z rdzennych Lamów Tengi Rinpoczego zasugerował, że Rinpocze powinien stworzyć swój klasztor. Potem zaczęli wzmiankować o tym także J.Ś. Dilgo Khjentse Rinpocze, J.E. Dziamgon Kongtrul Rinpocze i inni wielcy Lamowie. Nigdy wcześniej Tenga Rinpocze nie miał takiego zamiaru, nie gromadził więc żadnych funduszy na ten cel. Do tej pory wszystkie pieniądze, jakie ofiarowywali mu uczniowie, gdy podróżował do Europy i Azji, ofiarowywał dla tamtejszych ośrodków Dharmy. Wyjaśniał, że ośrodki są bardzo ważnym miejscem wspólnej praktyki i studiowania nauk, dlatego należy wspierać je nie tylko duchowo, ale i materialnie. Jednak, idąc za radą swoich guru, w 1987 roku Rinpocze podjął postanowienie, że przy posiadanym już domu w Kathmandu, zbuduje klasztor, który będzie nosił nazwę Bencien, tę samą co zburzony przez Chińczyków klasztor w Tybecie. Pełna nazwa klasztoru, w pisowni angielskiej, brzmi: Benchen Phuntsok Dargye Ling.

Wkrótce, wraz z dziesięcioma młodymi mnichami, Rinpocze przystąpił do realizacji swego zamierzenia. Ziemię pod budowę klasztoru poświęcili w odpowiednich ceremoniach: Szamar Rinpocze, Tai Situ Rinpocze , Dziamgon Kongtrul Rinpocze, Gjaltsab Rinpocze, J.Ś. Dilgo Khjentse Rinpocze, Kalu Rinpocze oraz obaj dzierżawcy Linii Sakja, w tym J.Ś. Sakja Tridzin Rinpocze.

Główny budynek klasztoru ukończono z początkiem lat dziewięćdziesiątych. Fundusze gromadzono z darów, jakie otrzymywał Rinpocze od swych uczniów z Nepalu, Azji Południowo-Wschodniej i Europy. W trakcie budowy, pod koniec 1987 roku w niewykończonym jeszcze klasztorze Tenga Rinpocze, na prośbę J.Ś. Dalajlamy, udzielił lungu (czyli ustnego przekazu) do Tengjuru - liczącego ponad dwieście tomów zbioru wszystkich klasycznych komentarzy indyjskich panditów i mahasiddhów. W blisko dwumiesięcznej ceremonii brało udział wielu tulku, lamów i uczniów Rinpoczego z całego świata. Okazało się bowiem, że Rinpocze jest jedynym Lamą posiadającym ten przekaz.

Wkrótce potem wymalowano klasztor. Kształt fresków w głównej świątyni wyszedł spod ręki najsławniejszego malarza w tradycji Kagju, Gega Lamy, a nadaniem im odpowiednich barw zajął się Ngałang - inny znamienity malarz. Proporcje kilkumetrowego posągu Buddy w głównej świątyni wykreślił Tenga Rinpocze sam, jako że należy do najwybitniejszych mistrzów tej sztuki sakralnej. Posąg wykuty jest z mosiężnej blachy i pozłocony. Wewnątrz znajdują się liczne relikwie oraz cały Kangjur czyli zbiór nauk Buddy. Na głównym ołtarzu umieszczono także na osobnych półeczkach tysiąc małych posągów Buddy. Na piętrze, w sali, gdzie odbywają się niektóre wykłady, spotkania i ceremonie, zbudowano ołtarz z posągami dwudziestu jeden aspektów Tary.

Ilość młodych mnichów w klasztorze zaczęła szybko rosnąć. Obecnie mieszka ich tutaj już stu sześćdziesięciu. Nie licząc kilku uczniów, którzy wraz z Tengą Rinpoczem opuścili Rumtek, by zamieszkać w Nepalu, w większości są to sieroty i półsieroty z górskich wiosek, a także chłopcy z okolicznych rodzin tybetańskich i nepalskich. Utrzymanie ich zapewniają uczniowie Rinpoczego z całego świata, sponsorując imiennie określonych mnichów. Koszty miesięcznego wyżywienia i ubrania jednego mnicha wynoszą około piętnastu dolarów.

W 1991 roku wybudowano przylegający do podwórza klasztornego trzypiętrowy budynek z kwaterami dla mnichów. Wkrótce powstała też duża kuchnia i jadalnia. Kolejną inwestycją była niewielka przychodnia lekarska, gdzie okoliczna ludność może korzystać z bezpłatnej pomocy medycznej.

Wiosną 1993 roku w ukończonej już głównej sali klasztornej Czcigodny Sangje Njenpa Rinpocze w ciągu kilku tygodni dał lung do całego, liczącego ponad sto tomów Kangjuru. Z początkiem lat dziewięćdziesiątych, po ukończeniu studiów w Rumteku, Njenpa Rinpocze zamieszkał na stałe w Bencien.

W 1995 roku zbudowano biuro, a na stoku za klasztorem powstały nowe pomieszczenia - klasy szkolne dla mnichów. Obecnie buduje się tam także dom gościnny dla przyjeżdżających coraz liczniej uczniów z całego świata. Pomimo nadzorowania kolejnych etapów rozbudowy klasztoru oraz pracy wkładanej w zapewnienie mnichom odpowiedniego wykształcenia, Rinpocze nadal podróżuje regularnie do ośrodków Dharmy w wielu krajach, wspomagając ich rozwój i udzielając wciąż rosnącej liczbie uczniów rozmaitych nauk i inicjacji. Zaś począwszy od 1995 roku Rinpocze prowadzi na miejscu w klasztorze doroczne kursy dla swych zachodnich uczniów. Rozpoczynają się one wkrótce po tybetańskim Nowym Roku i trwają około dziesięciu dni.

Wiosną 1996 roku miało miejsce bardzo znaczące wydarzenie w historii klasztoru: J.E. Ciokling Rinpocze udzielił całego przekazu Tersar - Nowych Term.

Mnisi z Bencien, którzy w latach osiemdziesiątych pod kierunkiem Rinpoczego zaczynali naukę jako młodzi chłopcy, dziś mają ponad dwadzieścia lat i są wykształconymi lamami. Jeden z nich jest teraz przodującym studentem w Instytucie Wyższych Studiów Buddyjskich w Rumteku. Niektórzy ukończyli tradycyjne odosobnienie w należącym do klasztoru domu w Parping.

Parping jest położoną malowniczo wśród gór wioską, usytuowaną o godzinę jazdy od Kathmandu. Dla buddystów jest to szczególne miejsce pielgrzymek. Tam właśnie znajduje się jaskinia, w której podczas odosobnienia Guru Rinpocze urzeczywistnił sadhanę Dordże Purby. Jadąc do Tybetu zatrzymał się też na rok w innej jaskini w Parping i ujarzmił demoniczne bóstwa opiekuńcze Tybetu (Dwanaście Tenma). W Parping znajduje się również samowyłaniająca się ze skały postać Tary, a także starożytna świątynia Wadżrajogini, w której Tłumacz Marpa w drodze do Indii otrzymywał nauki i inicjacje od dwóch uczniów Naropy: Czitherpy i Paindapy.

W tym niezwykłym miejscu asystenci Rinpoczego nabyli niegdyś kawałek ziemi. Gdy okazało się, że należący do klasztoru dom w Parping nie nadaje się na dłuższe odosobnienia, postanowili ofiarować posiadany teren Rinpoczemu, by stworzyć tu drubkhang czyli ośrodek trzyletnich odosobnień dla mnichów z Bencien. Budowę nadzorował jeden z ofiarodawców, wieloletni asystent Tengi Rinpoczego, Szierab Łangciuk. Prace trwały około dwóch lat i dobiegły końca na jesieni ubiegłego roku. Ośrodek został już uroczyście poświęcony. Oprócz pokojów przeznaczonych na krótkie i długie odosobnienia znajduje się tu także wspólny lhakang. Wkrótce po inauguracji drubkhangu rozpoczęto w pobliżu przygotowania do nowej budowy: będzie to sziedra, instytut studiów buddyjskich. Planowany jest tam duży lhakang, taki jak w klasztorze Bencien, a nad nim biblioteka i sale wykładowe.

W klasztorze Bencien od lat odbywają się regularnie różne pudże, w tym trwająca przez tydzień noworoczna praktyka Mahakali. Od 1995 roku, gdy udało się skompletować kosztowne stroje, a mnisi otrzymali odpowiednie wykształcenie, prezentowane są sławne tańce Mahakali. W 1997 roku przed główną świątynią wybudowano rozległy plac położony na słupach. Pod nim znajdują się garaże i pomieszczenia gospodarcze. Na tym placu odbywają się teraz tańce Lamów. Jesienią 1997 roku po raz pierwszy odbyły się też wielkie tańce Guru Rinpoczego. Bencien to jedyny klasztor poza Tybetem, w którym wykonuje się obecnie te tańce. Dlatego uroczystość tę zaszczycił swoją obecnością Jego Świątobliwość Mindrolling Rinpocze - najwyższy Lama w tradycji Njingmapy, ojciec obecnej inkarnacji Khandro Rinpocze .

Stopniowo Tenga Rinpocze przygotowuje też swych mnichów do wykonywania tańców Wadżrakillai.

Klasztor Bencien jest w tej chwili jedynym w Kathmandu klasztorem Kagju, gdzie odbywają się regularnie wszystkie tradycyjne pudże i tańce, a także największym po Rumteku klasztorem Kagju poza Tybetem.