Ato Rinpocze urodził się w 1933 r. w Khamie. Jest ósmą inkarnacją Tenzina Tulku z klasztoru Nezang. Został rozpoznany jako tulku przez poprzedniego Tai Situ Rinpoczego i zostało to zatwierdzone przez szóstego Panczen Lamę. W wieku ośmiu lat został oficjalnie intronizowany. e istniejących ośrodków w Europie i Ameryce. Otrzymał tradycyjne wykształcenie tulku. W dzieciństwie jego towarzyszami nauki i zabaw byli Tenga Rinpocze i Thrangu Rinpocze. Uczył się od różnych nauczycieli, m.in. od drugiego Dziamgona Kongtrula z Palpung czy od J.Ś. Dilgo Khjentse Rinpocze (który był też jego rodzonym wujem). W latach 1950-53 Rinpocze przeszedł przez tradycyjne trzyletnie odosobnienie medytacyjne. Podczas dalszych odosobnień, które odbył w Tybecie, pogłębił praktykę Dordże Phagmo i sześciu jog Naropy.
Rok 1957 spędził w Tsurphu, gdzie otrzymał wiele nauk i inicjacji od J.Ś. XVI Gjalłang Karmapy . W roku 1958 wstąpił do klasztornego uniwersytetu Sera w Lhasie, ale wydarzenia z 1959 r. przerwały jego naukę i zmusiły go do emigracji do Indii. W latach 1960-63 był reprezentantem szkoły Kagju w Radzie do Spraw Religii i Kultury w Tybetańskim Rządzie Emigracyjnym w Dharamsali. Do 1966 r. asystował siostrze Palmo w Szkole Młodych Lamów w Dalhousie.

W 1967 r. Rinpocze ożenił się i przeprowadził do Cambridge w Anglii. Nie angażował się w zakładanie i prowadzenie ośrodków dharmy, nauczając jedynie prywatnie lub na zaproszenia. 

Głębia jego urzeczywistnienia i rozległość wiedzy sprawia, że Ato Rinpocze cieszy się najwyższym uznaniem innych Lamów, a jego nauki , nawet gdy dotykają najbardziej subtelnych zagadnień filozofii czy praktyki, są niezwykle jasne i przystępne.